خوشه (بندی) چینی

گدایی از دست مردم یکی دو سه آب شسته تر از آن است که نواله خور دستگاه ظلم باشی (احمد شاملو).

Key to Success

Trust Nobody, Deceive Everyone...

عضوی به نام معده

داشتم فکر می کردم اگه عضو معده از بدن آدم حذف می شد زندگی چقدر آسان می شد. به دو دلیل:
1. کسی مجبور نبود از صبح تا شب برای سیر کردن این عضو از این در به اون در بزنه.
2. و دیگه کسی از رو معده حرف نمی زد.

مزخرفات

وقتی خودتو مجبور می کنی به چیزی یا کسی فکر نکنی ، دقیقا نتیجه معکوس می گیری.

From then on,you think about nobody or nothing save the one you were supposed not to think about.

EXHUMATION

نمی دونم دقیقا به آدمایی که نبش قبر می کنن چی می گن "قبر نبش کن" ! ولی آنچه که مسلمه این است که مقام این گروه از گروهی که به آنها "گور کن " می گن بالاتره: به علت سختی کار. چرا که "گور کن " ها با یه مشت خاک روبرو می شن اما "قبر نبش کن" ها با جنازه ای که احتمالا در اثر مرور زمان کفن خود را از دست داده مواجه می شن.
نمی دونم چرا ذهن من هم علاقه خاصی به نبش قبر کردن داره. مثلا تو جمعی که همه مشغول گفتن و خندیدنن ذهن من مشغول بیل زدن و نبش قبر کردنه. مخصوصا اگه خاطره بدی هم از اطرافیان تو قبرش جا مونده باشه. شاید این هم از عقده های دوران کودکیه که مثلا خانواده نذاشتن این کاره بشم گفتن پرستیژ نداره.

خزعبلات

براي توصيفت

تمام فرهنگها را ورق زدم

اما افسوس،

واژه اي نيافتم... 

POLITICS

Those whose sweat of their armpit smells politics SUCK!

-HOW DOES IT FEEL WHEN YOU HAVE NOTHING TO LOSE?

 

-IT FEELS REALLY GOOOOOOD, DOESN'T IT?!

در تماشاخانه دنیا

صحنه های زشت و زیبا در تماشاخانه دنیا فراوان است.
چهره آرای جهان نقش آفرین عشق و مرگ صحنه ها را کارگردان است.
عشق هستی بخش روح کائنات.
مرگ سازمان ساز قانون حیات.
با نسیم صبحگاهی پرده بالا می رود:
بال خونین کبوتر، زیر چنگال عقاب!
بر رخ گل بوسه های آفتاب!
گردن آهو به دندان پلنگ!
بازی پروانه ها ، در سوسنستانی سراسر عطر و رنگ.
خشم دریا، موج کوبنده ، بلای مرگبار، نوشداروی زلال آب پای کشتزار!
لرزه ای سنگین بر اندام زمین ، غارت جان هزاران نازنین.
ساغر افشانی کند خورشید تاک ، بوی جان باز آورد از جسم خاک...!
آنچه قانون حیات است و دوام کائنات ، گر سراپا نوش و نیش ، ناگزیر، من سر تسلیم می آرم به پیش.
آنچه ویران می کند روح مرا بی رحمی انسان به انسان است!
صحنه های تیره تاریخ را ،هر بار ، دیدگانم درنوردیده است؛ با بغضی گران در اشک غلتیده است.
گرچه می خوانم: مسیحا را کسی با میخ ، روی دار کوبیده است!
گرچه از دژخیم او بی رحم تر هم ، دیده ناباورم دیده ست؛ گرچه صدها ،صد هزاران آدمی را کوره های شوم انسان سوز بلعیده است؛ باز ، حتی کشتن یک مرغ ،با دست بشر ،در باورم آسان نگنجیده است!
دیگر این بیداد ،کار صحنه آرا نیست.
حکم قانون حیات و کار دنیا نیست.
پهنه این صحنه را ،زشتی چنان در خود فرو برده ،که دیگر بازی پروانه ها هم ،هیچ زیبا نیست!
بال خونین کبوتر، زیر چنگال عقاب گردن آهو به دندان پلنگ!
خشم دریا،زلزله ،هر چه طاقت سوز آید در نظر:
چهره انسان محروم از عدالت ، دادخواه بی گناه ،هست طاقت سوز تر.
تا فرو افتادن این پرده ،چشم جان من ،از تماشا رویگردان است...گریان است!

فریدون مشیری