هم کلامی شاید مهم ترین نیاز آدم بعد از خوردن و خوابیدن باشه. برای بعضی ها شاید مهم تر از خوردن و خوابیدن. بعضی ها برای پیدا کردن یه هم کلام می رن محضر. بعضی ها هم به امید یافتن یه هم کلام با هم کار خود هم صحبت می شوند. بعضی دیگر نیز در دوستی های بی وقفه در پی این گمگشته هستند. ولی این اقبال به کمتر کسی رو می کند ..... اکثریتی که من دیدم تا پایان عمر هفتاد و یک ساله (امید به زندگی در ایران) خود این یار گمگشته را نمی یابند حتی با وجود محضر رفتن یا دوستی های بی وقفه. و این مثل یه کابوس هولناک می مونه این یعنی آدم هفتاااااااااد و یک سال تنها زندگی کنه. یعنی یک عمر . آدم بهتره تو سیل پاکستان غرق بشه ، یا تو فلسطین کشته بشه یا تو جوونی بره زیر ماشین و تیکه تیکه بشه تا اینکه بی همکلام بمونه.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر